باشگاه‌های ورزشی؛ بستر سلامت و کاهش آسیب‌های اجتماعی

یک دکترای مدیریت ورزشی با تأکید بر ضرورت حرفه‌ای‌سازی باشگاه‌های ورزشی گفت: باشگاه استاندارد تنها محلی برای انجام فعالیت بدنی نیست، بلکه یک سازمان خدماتی ورزشی است که با تکیه بر مدیریت علمی، نیروی انسانی متخصص، تجهیزات مناسب و خدمات باکیفیت می‌تواند در ارتقای سلامت جسمی و روانی و تقویت روابط اجتماعی شهروندان نقش‌آفرین باشد.

به گزارش قاب خبر: احسان ططری با اشاره به جایگاه باشگاه‌های ورزشی در سلامت جامعه اظهار کرد: باشگاه‌های ورزشی از مهم‌ترین نهادهای اجتماعی برای توسعه فعالیت بدنی و ارتقای سلامت جسمی و روانی شهروندان هستند. ورزش منظم علاوه بر بهبود آمادگی جسمانی، کنترل وزن و کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های غیرواگیر، زمینه افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت روابط بین‌فردی و ارتقای سرمایه اجتماعی را فراهم می‌کند.

باشگاه‌ها می‌توانند در کاهش آسیب‌های اجتماعی نقش داشته باشند

وی با بیان اینکه جامعه امروز بیش از گذشته به تقویت ارتباطات اجتماعی سالم نیاز دارد، افزود: حضور نوجوانان و جوانان در محیط‌های ورزشی ایمن و سالم می‌تواند به ساماندهی اوقات فراغت آنان و کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر مانند اعتیاد و خشونت کمک کند.

ططری ادامه داد: فعالیت ورزشی منظم همچنین در کاهش اضطراب، افسردگی و فشارهای روانی، افزایش اعتمادبه‌نفس و ایجاد احساس رضایت از زندگی مؤثر است؛ با این حال، تحقق این کارکردها نیازمند وجود باشگاه‌هایی با فضای ایمن، مربیان واجد صلاحیت، برنامه‌های تمرینی علمی و خدمات استاندارد است.

این دکترای مدیریت ورزشی تأکید کرد: باشگاه ورزشی را نباید صرفاً یک فضای فیزیکی برای تمرین در نظر گرفت، بلکه این مجموعه باید به‌عنوان یک سازمان خدماتی با مسئولیت اجتماعی و ساختار مدیریتی مشخص فعالیت کند.

باشگاه استاندارد چه ویژگی‌هایی دارد؟

این عضو هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان گفت: یک باشگاه استاندارد باید از مجوزهای قانونی، ساختار مدیریتی مشخص، نیروی انسانی متخصص، تجهیزات مناسب و استاندارد و الزامات بهداشتی و ایمنی برخوردار باشد و بتواند خدمات ورزشی باکیفیت به مخاطبان ارائه دهد.

وی افزود: تنها در چنین شرایطی باشگاه‌ها می‌توانند نقش واقعی خود را در توسعه ورزش همگانی و ارتقای سلامت جامعه ایفا کنند.

مدیریت سنتی؛ یکی از چالش‌های باشگاه‌داری

ططری نبود مدیریت حرفه‌ای و مدل درآمدی پایدار را از مهم‌ترین چالش‌های باشگاه‌های ورزشی کشور عنوان کرد و گفت: بخشی از باشگاه‌ها بدون برنامه راهبردی مشخص فعالیت می‌کنند و در حوزه‌هایی مانند مدیریت مالی، بازاریابی، منابع انسانی، ارتباط با مشتری و ارزیابی عملکرد با مشکلات جدی مواجه هستند.

وی ادامه داد: افزایش هزینه‌های اجاره، تجهیزات و نگهداری، کاهش قدرت خرید مردم، وابستگی برخی مجموعه‌ها به منابع دولتی و محدود بودن منابع درآمدی باشگاه‌ها به شهریه اعضا، آسیب‌پذیری اقتصادی این مراکز را افزایش داده است.

افزایش مشارکت ورزشی؛ پیش‌شرط توسعه باشگاه‌ها

این پژوهشگر حوزه مدیریت ورزشی با اشاره به پایین بودن میزان مشارکت مستمر و سازمان‌یافته مردم در فعالیت‌های ورزشی اظهار کرد: تعداد افرادی که به‌صورت منظم ورزش می‌کنند، پایین است و این مسئله تأثیر مستقیمی بر فعالیت اقتصادی و توسعه باشگاه‌ها دارد.

ططری با اشاره به نتایج یک پژوهش در استان لرستان گفت: یافته‌های این مطالعه نشان داد میزان مشارکت در فعالیت‌های ورزشی سازمان‌یافته پایین است و در چنین شرایطی توسعه باشگاه‌های ورزشی بدون افزایش مشارکت عمومی با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد بود.

وی افزود: توسعه هدفمند باشگاه‌های ورزشی می‌تواند با ساماندهی اوقات فراغت نوجوانان و جوانان و تقویت مؤلفه‌هایی مانند انضباط فردی، مسئولیت‌پذیری و کار گروهی، به کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر کمک کند.

این عضو هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان با اشاره به تجربه برخی کشورها در توسعه زیرساخت‌های ورزشی در مناطق آسیب‌پذیر اظهار کرد: تجربه‌های موجود نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری هدفمند در ورزش می‌تواند علاوه بر ارتقای سلامت، در تقویت سرمایه اجتماعی و کاهش بخشی از آسیب‌های اجتماعی مؤثر باشد.

موانع پیش روی سرمایه‌گذاری بخش خصوصی

وی نااطمینانی اقتصادی، افزایش هزینه‌های ثابت، نبود مشوق‌های مؤثر، دشواری پیش‌بینی درآمد و پیچیدگی برخی فرآیندهای اداری را از مهم‌ترین موانع سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در حوزه باشگاه‌داری دانست.

ططری تصریح کرد: سرمایه‌گذاران زمانی با اطمینان بیشتری وارد این حوزه خواهند شد که قوانین از ثبات برخوردار باشد، حمایت‌های مالیاتی و اعتباری هدفمند در نظر گرفته شود و باشگاه‌ها بتوانند از مسیرهای متنوع‌تری درآمد کسب کنند.

ضرورت تخصص‌محوری در واگذاری اماکن ورزشی

وی همچنین درباره نحوه واگذاری برخی اماکن ورزشی دولتی از طریق مزایده گفت: در برخی موارد، اماکن ورزشی به افرادی واگذار می‌شود که تخصص کافی در مدیریت ورزشی ندارند و این مسئله می‌تواند بر کیفیت خدمات، نگهداری و بهره‌برداری صحیح از اماکن و در نهایت بر وضعیت ورزشکاران تأثیر بگذارد.

این پژوهشگر مدیریت ورزشی تأکید کرد: واگذاری اماکن ورزشی باید با رویکرد تخصص‌محور انجام شود تا ضمن حفظ سرمایه‌های ورزشی، زمینه برای ارتقای کیفیت خدمات، توسعه پایدار باشگاه‌ها و افزایش مشارکت عمومی در فعالیت‌های ورزشی فراهم شود.